เรื่องที่อยากเล่า มีอยู่ว่า......เมื่อเร็วๆนี้ ได้มีโอกาสไปฟังสัมมนาของ ธนาคารความสุข วิทยากรได้เอาหมูกระดาษ มาตั้งด้านหน้าเวที เป็นสัญญลักษณ์การออม ทำให้เราหวนคิดไปถึงเรื่องราวต่างๆในวัยเด็ก ที่ชวนให้ทั้งมีความรู้สึกดี-ไม่ดี ชอบ-ไม่ชอบ สลับไปมา รวมๆที่นึกได้ ก็มีอยู่ว่า...
ตอนเด็กๆ ถูกพี่ๆพูดจาทำให้เรารู้สึกเหมือนไม่น่าเกิดมาเลย(ว่ะ) ตอนนั้นรู้สึกว่าเราไม่มีตัวตน ... กูเกิดมาไมวะเนี่ย
พอเข้าอนุบาล ครูใหญ่ดูจะเอ็นดูเรา ก็ไม่รู้สาเหตุมาจากอะไร ตอนนั้น รู้สึก มีตัวตนขึ้นมา...กูคงน่ารักมั้ง
พอเข้า ป1.เรียนก็อยู่ระดับกลางๆ พอโดนน้ำร้อนลวก ไม่ได้เรียนไปช่วงนึง กลับมาสอบ ได้เกือบที่โหล่ ตอนนั้นความรู้สึกมีตัวตนหายไป...กูถ้าจะแย่
พอขึ้น ป4. สอบได้ที่ 1 เรื่อยมาจนจบ ป6. สอบเข้าสตรีวิทย์ได้ เราเป็นแค่ 1 ในเด็กระแวกนั้นที่ได้เรียน รร.มีชื่อเสียง ตอนนั้นความรู้สึกมีตัวตนขึ้นมาอีก...กูแน่
เรียนแค่เทอมแรก ผลสอบออกมา ก็รู้ว่า เรายังไม่เอาไหนซักเท่าไหร่ ตอนนั้นรู้สึก ความมีตัวตนหายไป...กูไม่เก่ง
ขึ้น ม4. เป็นนักกีฬา รร. มีสาวๆ เอาของมาให้มากมาย ตอนนั้น ความมีตัวตน ก็ขึ้นมาอีก ... กูเจ๋ง
พอสอบเข้า วิศวะได้ ความมีตัวตนก็โผล่ให้เห็นอีก...กูเก่ง
พอเรียนเทอมแรก สอบบางวิชาไม่ค่อย ok ความมีตัวตนก็จะลดลงไป...กูจะไหวมั๊ย
มีคนมารัก มาชอบ ก็ หลงคิดว่าเขาตามจีบอยู่นั่นแหละ...กูคงมีอะไรดี
พอแต่งงานเสร็จ อ้าว... ไม่เห็น เป็นอย่างที่คิดเลย...กูทำไรผิดหรือเปล่าวะ
แล้ว... ชีวิต...ก็ดำเนินไป
เมื่อก่อนไม่เคยสังเกต ก็พยายามค้นหาคำตอบว่ามันเกิดจากอะไรที่ความรู้สึกเราขึ้นๆลงๆ พอได้ศึกษา ก็เห็นโลกช้าลง และเห็นมันบ่อยๆ ก็รู้ว่า มันเป็นอย่างนั้นแหละ เรา ... คิดเยอะ ไปเอง ที่คิดเยอะ เพราะ ไม่เคยเห็น พอเห็น เราก็เริ่มยอมรับได้บ้าง ไม่ได้บ้าง
คงต้องเห็นสิ่งเหล่านี้ให้บ่อยขึ้น วันนี้ อาจจะเข้าใจ และบางวันก็ไม่สามารถเข้าใจได้ หาก ทุกสิ่ง เข้ามาพร้อมๆกัน จน ตามรู้ไม่ทัน และถ้าไม่มีอะไร break มัน ตามหลักการ ที่นักจิตวิทยากบอกว่า สิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำๆ เกิน 15 ครั้ง หรือ เกิน 30 วัน มันก็จะกลายเป็น พฤติกรรม
วันนี้ พฤติกรรม เริ่ม แสดงออก มาพร้อมกับความเสื่อมของร่างกาย เราก็ยังโทษร่างกายได้อีก และ สิ่งต่างๆ ที่เราเห็น ก็เริ่ม ทำให้เรารู้สึกว่า จริงๆแล้ว เรา เองนั่นแหละ ที่สร้าง พฤติกรรม ให้คนหลง ตัวเองมากขึ้นๆ เริ่มรู้สาเหตุแล้วว่า ทำไมบางครั้งถึงเบื่อหน่าย กับพฤติกรรมของคน
ได้แต่ภาวนาว่า มันคงไม่ใช่ และคงไม่เป็นอย่างที่ความคิด เยอะ...ของเรา คิด
พอเข้าอนุบาล ครูใหญ่ดูจะเอ็นดูเรา ก็ไม่รู้สาเหตุมาจากอะไร ตอนนั้น รู้สึก มีตัวตนขึ้นมา...กูคงน่ารักมั้ง
พอเข้า ป1.เรียนก็อยู่ระดับกลางๆ พอโดนน้ำร้อนลวก ไม่ได้เรียนไปช่วงนึง กลับมาสอบ ได้เกือบที่โหล่ ตอนนั้นความรู้สึกมีตัวตนหายไป...กูถ้าจะแย่
พอขึ้น ป4. สอบได้ที่ 1 เรื่อยมาจนจบ ป6. สอบเข้าสตรีวิทย์ได้ เราเป็นแค่ 1 ในเด็กระแวกนั้นที่ได้เรียน รร.มีชื่อเสียง ตอนนั้นความรู้สึกมีตัวตนขึ้นมาอีก...กูแน่
เรียนแค่เทอมแรก ผลสอบออกมา ก็รู้ว่า เรายังไม่เอาไหนซักเท่าไหร่ ตอนนั้นรู้สึก ความมีตัวตนหายไป...กูไม่เก่ง
ขึ้น ม4. เป็นนักกีฬา รร. มีสาวๆ เอาของมาให้มากมาย ตอนนั้น ความมีตัวตน ก็ขึ้นมาอีก ... กูเจ๋ง
พอสอบเข้า วิศวะได้ ความมีตัวตนก็โผล่ให้เห็นอีก...กูเก่ง
พอเรียนเทอมแรก สอบบางวิชาไม่ค่อย ok ความมีตัวตนก็จะลดลงไป...กูจะไหวมั๊ย
มีคนมารัก มาชอบ ก็ หลงคิดว่าเขาตามจีบอยู่นั่นแหละ...กูคงมีอะไรดี
พอแต่งงานเสร็จ อ้าว... ไม่เห็น เป็นอย่างที่คิดเลย...กูทำไรผิดหรือเปล่าวะ
แล้ว... ชีวิต...ก็ดำเนินไป
เมื่อก่อนไม่เคยสังเกต ก็พยายามค้นหาคำตอบว่ามันเกิดจากอะไรที่ความรู้สึกเราขึ้นๆลงๆ พอได้ศึกษา ก็เห็นโลกช้าลง และเห็นมันบ่อยๆ ก็รู้ว่า มันเป็นอย่างนั้นแหละ เรา ... คิดเยอะ ไปเอง ที่คิดเยอะ เพราะ ไม่เคยเห็น พอเห็น เราก็เริ่มยอมรับได้บ้าง ไม่ได้บ้าง
คงต้องเห็นสิ่งเหล่านี้ให้บ่อยขึ้น วันนี้ อาจจะเข้าใจ และบางวันก็ไม่สามารถเข้าใจได้ หาก ทุกสิ่ง เข้ามาพร้อมๆกัน จน ตามรู้ไม่ทัน และถ้าไม่มีอะไร break มัน ตามหลักการ ที่นักจิตวิทยากบอกว่า สิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำๆ เกิน 15 ครั้ง หรือ เกิน 30 วัน มันก็จะกลายเป็น พฤติกรรม
วันนี้ พฤติกรรม เริ่ม แสดงออก มาพร้อมกับความเสื่อมของร่างกาย เราก็ยังโทษร่างกายได้อีก และ สิ่งต่างๆ ที่เราเห็น ก็เริ่ม ทำให้เรารู้สึกว่า จริงๆแล้ว เรา เองนั่นแหละ ที่สร้าง พฤติกรรม ให้คนหลง ตัวเองมากขึ้นๆ เริ่มรู้สาเหตุแล้วว่า ทำไมบางครั้งถึงเบื่อหน่าย กับพฤติกรรมของคน
ได้แต่ภาวนาว่า มันคงไม่ใช่ และคงไม่เป็นอย่างที่ความคิด เยอะ...ของเรา คิด